Categorie: Uncategorized

Slideshow

Op bezoek in het verre Zuiden

In het weekend van 18 november was het Maastricht Novice toernooi. Hieronder is een klein stukje door Barbara, het jurylid dat tijdens dit toernooi is gebroken! Enjoy! :)

“Op bezoek in het verre Zuiden,

Op 25 November bezocht ik als jurylid Maastricht Novice. Ik leerde die dag twee belangrijke dingen: allereerst hoe beter te jureren bij een Brits Parlementairdebat en daarnaast liet een medetriviaan me zien dat treinreizen een heel stuk minder saai is als je het combineert met een glas wijn.

Op de toernooilocatie rook het naar angstzweet van beginnende debaters die nog nooit eerder op een toernooi geweest waren. Dit was misschien wel verfrissend was na twee jaren waarin ik bijna alleen toernooidebatten gezien heb met debaters die al jaren niet meer twijfelen of ze wel iets zinnigs te zeggen hebben in het debat en daarom soms een tikkeltje arrogant overkomen. De angst die veel novices voelden leek me echter onterecht: veel van de debaters wisten veel meer diepgang te brengen in een debat over economie dan ikzelf zou kunnen na mijn twee jaar lidmaatschap. Nu zal de onzichtbare hand van John Smith voor mij altijd blijven klinken als een sinister voorwerp uit een Harry Potterboek. Misschien moet ik mezelf maar eens meer uitdagen en me door Keynes of Pikkety heen worstelen.

Dat makkelijk niet altijd beter is, ervoer ik ook op dit toernooi. Mijn eigen voorkeur lag altijd bij het jureren van Amerikaans Parlementair, want hier moet je maar twee teams vergelijken, wat ook minder werk voor de jury betekent. Dit zorgt echter ook voor minder diepgang en minder inzicht bij zo’n debat. Dit betekent niet dat ik het AP-format nu zou willen afschrijven, maar dat ik me meer uitgedaagd voelde door BP-format, zorgde ervoor dat ik iedere ronde meer wilde leren over hoe je zo’n debat jureert. Nu werd ik met ieder debat enthousiaster en leergieriger. Hiervoor werd ik uiteindelijk beloond met een plaats als wing in de finalejury. Als kers op de taart ging de te behandelen stelling ook nog eens over feminisme. Mijn dag kon dus niet meer stuk! Na de finale stapte ik dan ook tevreden in de trein terug naar Nijmegen, met Simone en een fles wijn als gezelschap. De dag had dus niet beter kunnen verlopen.”

De eerste ervaring met Trivium! (2)

We hebben wat nieuwe leden gevraagd om hun eerste maanden bij Trivium te beschrijven, om de zoveel tijd zetten we hier zo’n verslagje op. Nu aan de beurt Gabriela Avadu en Marijn Mornout!

Eerste ervaringen Trivium Gabriela

Ik heb altijd al erg van discussiëren en debatteren gehouden, dus toen ik hoorde dat Trivium een kennismakingsavond zou houden, was ik meteen geïnteresseerd. Op deze avond werd ik gelijk een beetje in het diepen gegooid, ik moest namelijk al  voor een groep mensen gaan spreken. Dit was best spannend, maar ik werd zo op mijn gemak gesteld door iedereen dat het totaal niet eng bleek te zijn.

Ik ben nu sinds half september lid van Trivium en ik heb het ontzettend naar mijn zin. Elke dinsdag avond hebben we een debatavond. Op deze avonden leer ik ontzettend veel,  bijvoorbeeld mijn angst overwinnen om voor een groep te spreken,  je leert argumenteren en je leert om die  argumenten zoveel mogelijk uit te werken.  Verder is het ook gewoon heel gezellig, omdat ik nog niet zo heel lang bij Trivium zit is nog niet alles bekend voor mij, maar iedereen is altijd ontzettend behulpzaam geweest en ik wordt echt aangemoedigd en gecomplimenteerd als ik goed gesproken heb en groei in het debatteren.

Ik ben een keer met Trivium naar het Cicero-toernooi geweest. Dit was ook een hele leuke ervaring. Ik moest tegen andere verenigingen debatteren en proberen zoveel mogelijk rondes te winnen, dit wordt in teams van twee gedaan. Bij trivium debatteren we ook met zijn tweeën.  Er is dus altijd iemand met wie je samen je argumenten voorbereid.  Sinds het Cicero-toernooi waar ik naar toe ben geweest, vind ik het nog leuker om te groeien in het debatteren. Je leert namelijk spreken op een manier waar je je hele leven profijt van zult hebben. Ik heb bijvoorbeeld geleerd dat ik mijn argumenten moet uitwerken en mezelf 5 keer ‘de waarom vraag’ moet stellen om het argument zo te verdiepen. Ook heb ik meegemaakt dat ik een stelling moest verdedigen, waar ik persoonlijk misschien niet helemaal achter sta, maar zo leer je dingen vanuit verschillend perspectief zien en heb je achteraf misschien zo iets van ohja, er zijn nog best wel redenen te bedenken waar ik eerder nooit aan had gedacht.

De stellingen die we krijgen zijn vaak ook uitdagende stellingen, ze zetten je aan het denken en halen me soms uit je comfortzone en natuurlijk zijn het stellingen die leiden tot interessante, creatieve en uitdagende debatten. Lid zijn bij Trivium is een aanwinst voor mij en tot nu heb ik het erg naar mijn zin gehad en ik kijk er naar uit om misschien meer aan toernooien mee te doen en heel veel bij te leren van alle toffe leden.

Eerste ervaringen Trivium Marijn:

Mijn naam is Marijn, ik ben 20 jaar en studeer geschiedenis aan de Radboud Universiteit (derde jaar). Op de middelbare school was ik al erg geïnteresseerd in politiek, maatschappij en debat; een interesse die in mijn studententijd alleen maar is toegenomen. Het is uiteindelijk een medestudent geschiedenis – én Triviaan in hart en nieren – geweest die Trivium op mijn pad heeft gebracht.

Inmiddels ben ik al enkele maanden lid van de vereniging, en dat hoop ik ook nog wel even te blijven! Trivium is voor mij de ideale mix tussen amicaliteit en gezelligheid enerzijds, en het voeren van een serieus, inhoudelijk en goed debat anderzijds. Een ander mijns inziens heel positief punt is dat men er bij Trivium op gericht is elkaar te coachen en vooruit te helpen.

Verslagje Tilburg Women’s Open

Lydia doet verslag van haar deelname aan het toernooi Tilburg Women’s Open

In het laatste weekend van maart combineerden Ike en ik onze girlpower om samen mee te doen aan de allereerste Nederlandse Women’s Open, een debattoernooi met vrouwelijke deelnemers, organisatoren en juryleden.

Het symposium ‘Already Equal?’ op vrijdagavond dat Cicero ter voorbereiding op het toernooi had georganiseerd, hadden we overgeslagen, maar gelukkig kregen we alsnog een lesje seksisme in de trein. We ontdekten dat het dragen van hoge hakken en het lezen van een boek nog steeds een combinatie is die simpelweg niet samengaat in de hoofden van sommige treinreizigers.

Oorspronkelijk was het ons plan om deze stereotypes van vrouwelijke oppervlakkigheid tot in het extreme uit te buiten, door elke ronde een nieuwe, matchende outfit te verschijnen (inclusief ander haar en make-up) – en dan, wanneer iedereen ons had aangezien voor novice-spreker zonder besef van het gebrek aan kledingstijl in debatland, het voordeel te genieten van een verassingsaanval. Onze tegenstanders helemaal kapot maken zonder dat ze het hadden zien aankomen, dat was het plan. Alles stond in teken van dit plan, ook onze teamnaam: Underprepped and Overdressed.

Onze tegenstanders en juryleden tijdens het eerste debat waren echter niet zo onder de indruk van die strategie. Tijdens het eerste debat, waarin we verdedigden dat persoonlijke kritiek en spot gericht op Melania en Ivanka Trump onrechtvaardig, ineffectief en seksistisch is, pakten we een derde plek. Gelukkig revancheerden we ons met een eerste plek in een debat over Hamsterdams, gebieden waar het gebruiken, produceren en verkopen van drugs gelegaliseerd wordt. In de derde ronde bleek het moeilijker dan we dachten om te verdedigen dat je je kind het beste kunt opvoeden samen met je romantische partner. In plaats daarvan won het alternatief van de propositie: samen opvoeden met iemand aan wie je via internet gekoppeld bent gebaseerd op vergelijkbare normen, waarden en opvoedingsidealen. Een teleurstellende vierde plek voor ons. Uit het laatste debat van de dag bleek gelukkig weer dat de hoop nog niet verloren was: in een strijd om de (im)moraliteit van geld verdienen kwamen we als echte Nijmeegse communisten als winnaars uit de bus.

Zo wisselvallig als de resultaten van onze debatten, zo consistent de jury die ons steeds weer beoordeelde. Vier. Rondes. Achter. Elkaar. Gigi.

Dag twee bestond uit gesloten rondes, dus ongeacht de uitslag konden we de winnaarsroes van gisterenavond blijven koesteren. Ronde vijf was een debat over tijgerscholing, oftewel het hele leven van een kind in het teken zetten van academische prestaties, zodat het kan presteren op het toppen van zijn/haar kunnen. In de laatste ronde kregen we eindelijk een vers jurylid, aan wie we mochten uitleggen dat het onverstandig en immoreel is om bij voorbaat alle terroristen toegang tot een vredesonderhandelingstafel te ontzeggen.

Tussen de debatten door bleek dat er toch mannen op het toernooi waren, maar dan in de keuken. De couscous en versgebakken wafels smaakten (na even oefenen met bakken) heerlijk! Wachten op de aankondiging van de break is bovendien veel minder spannend wanneer je buiten van het zonnetje zit te genieten. Gebaseerd op de kamer-indeling in de laatste twee rondes hadden we verwacht om na de break lekker naar huis te kunnen, maar tot onze verrassing stonden we in de finale! Als tweede propositie vonden we dat Jesse Klaver best tof is en dat links-populisme een mooie aanwinst is voor politiek in Europa. Bij Bonaparte vonden ze dat niet radicaal genoeg: een beter idee was een anarchistische linkse samenleving zonder parlementair stelsel. Creatief, maar uiteindelijk ging de eerste propositie er vandoor met de winst. Misschien was ons gelukt om te winnen als we ons beter hadden voorbereid… aan de gezelligheid heeft het in ieder geval niet gelegen!

In het laatste weekend van maart combineerden Ike en ik onze girlpower om samen mee te doen aan de allereerste Nederlandse Women’s Open, een debattoernooi met vrouwelijke deelnemers, organisatoren en juryleden.

Het symposium ‘Already Equal?’ op vrijdagavond dat Cicero ter voorbereiding op het toernooi had georganiseerd, hadden we overgeslagen, maar gelukkig kregen we alsnog een lesje seksisme in de trein. We ontdekten dat het dragen van hoge hakken en het lezen van een boek nog steeds een combinatie is die simpelweg niet samengaat in de hoofden van sommige treinreizigers.

Oorspronkelijk was het ons plan om deze stereotypes van vrouwelijke oppervlakkigheid tot in het extreme uit te buiten, door elke ronde een nieuwe, matchende outfit te verschijnen (inclusief ander haar en make-up) – en dan, wanneer iedereen ons had aangezien voor novice-spreker zonder besef van het gebrek aan kledingstijl in debatland, het voordeel te genieten van een verassingsaanval. Onze tegenstanders helemaal kapot maken zonder dat ze het hadden zien aankomen, dat was het plan. Alles stond in teken van dit plan, ook onze teamnaam: Underprepped and Overdressed.

Onze tegenstanders en juryleden tijdens het eerste debat waren echter niet zo onder de indruk van die strategie. Tijdens het eerste debat, waarin we verdedigden dat persoonlijke kritiek en spot gericht op Melania en Ivanka Trump onrechtvaardig, ineffectief en seksistisch is, pakten we een derde plek. Gelukkig revancheerden we ons met een eerste plek in een debat over Hamsterdams, gebieden waar het gebruiken, produceren en verkopen van drugs gelegaliseerd wordt. In de derde ronde bleek het moeilijker dan we dachten om te verdedigen dat je je kind het beste kunt opvoeden samen met je romantische partner. In plaats daarvan won het alternatief van de propositie: samen opvoeden met iemand aan wie je via internet gekoppeld bent gebaseerd op vergelijkbare normen, waarden en opvoedingsidealen. Een teleurstellende vierde plek voor ons. Uit het laatste debat van de dag bleek gelukkig weer dat de hoop nog niet verloren was: in een strijd om de (im)moraliteit van geld verdienen kwamen we als echte Nijmeegse communisten als winnaars uit de bus.

Zo wisselvallig als de resultaten van onze debatten, zo consistent de jury die ons steeds weer beoordeelde. Vier. Rondes. Achter. Elkaar. Gigi.

Dag twee bestond uit gesloten rondes, dus ongeacht de uitslag konden we de winnaarsroes van gisterenavond blijven koesteren. Ronde vijf was een debat over tijgerscholing, oftewel het hele leven van een kind in het teken zetten van academische prestaties, zodat het kan presteren op het toppen van zijn/haar kunnen. In de laatste ronde kregen we eindelijk een vers jurylid, aan wie we mochten uitleggen dat het onverstandig en immoreel is om bij voorbaat alle terroristen toegang tot een vredesonderhandelingstafel te ontzeggen.

Tussen de debatten door bleek dat er toch mannen op het toernooi waren, maar dan in de keuken. De couscous en versgebakken wafels smaakten (na even oefenen met bakken) heerlijk! Wachten op de aankondiging van de break is bovendien veel minder spannend wanneer je buiten van het zonnetje zit te genieten. Gebaseerd op de kamer-indeling in de laatste twee rondes hadden we verwacht om na de break lekker naar huis te kunnen, maar tot onze verrassing stonden we in de finale! Als tweede propositie vonden we dat Jesse Klaver best tof is en dat links-populisme een mooie aanwinst is voor politiek in Europa. Bij Bonaparte vonden ze dat niet radicaal genoeg: een beter idee was een anarchistische linkse samenleving zonder parlementair stelsel. Creatief, maar uiteindelijk ging de eerste propositie er vandoor met de winst. Misschien was ons gelukt om te winnen als we ons beter hadden voorbereid… aan de gezelligheid heeft het in ieder geval niet gelegen!

TWO

Verslag Leiden Open: Lijden in Leiden

Daan doet verslag van Triviums bezoek aan Leiden Open:

Er waren nog niet genoeg toernooien in februari, dus nu stond Leiden Open op de planning. Vrijdagavond zat ik in de trein met Ike, met wie ik een team zou vormen en een hyperactieve Lydia die net een donut op had. We zouden crashen bij Jeroen Ginjaar in Leiden zodat we de volgende dag niet belachelijk vroeg op zouden moeten. Eenmaal aangekomen, gingen we naar de registratie waar ook een pre-party was. Ike en ik hadden als plan om hooguit een paar biertjes te drinken, zodat we de volgende dag fris en uitgeslapen op zouden kunnen. Dat liep echter een beetje anders… Na een paar bier, kwamen we een superblije Roel Becker tegen, die het een goed plan vond om shakers te bestellen om vervolgens lekker te gaan shotten. Ergens bij de acht ben ik de tel kwijt geraakt, maar het was een gezellige avond. Tip voor wie dit leest: shots met kaneel zijn verschrikkelijk.

De volgende dag was het niet heel leuk om uit bed te moeten komen. Ik had een piepklein katertje en Ike een iets groter katertje. De drie uur slaap maakte het ons niet veel makkelijker. Met een flinke fles perensap kwamen we aan op de locatie. Toen ons werd gevraagd waarom we er zo slecht uit zagen, zeiden we: “It’s all Roel Beckers fault!” We besloten dat als teamnaam op te geven.

Nog geen week eerder hadden we een cursus gekregen van Danique van Koppenhagen. Nu bleek zij in ronde één gelijk een van onze tegenstanders te zijn. Feest. We konden gelukkig aardig stand houden en werden toch nog derde. De rondes erop kwamen we er steeds beter in, we pakten drie rondes achter elkaar een tweede plek, waardoor we niet mochten klagen over onze punten. Zelfs bij stellingen over Israël, waar Ike en ik niets van weten, konden we nog degelijke speeches geven. Helaas bewaarde het CA-team de stelling over internationale betrekkingen tot ronde vijf, die pas om half negen ’s avonds begon. Ike wist me nog redelijk door mijn speech heen te slepen met heel veel aantekeningen, aangezien ik zelf ongeveer geestdood was op dat moment. Uiteindelijk wist ik toch ruim een halve punt gemiddeld boven mijn target te spreken, dus ik was niet ontevreden. Ons andere belangrijke target was elkaar nog aardig vinden na het toernooi en ook dat is gelukt.

Het was geen makkelijk toernooi: lastige tegenstanders, uitdagende stellingen en weinig slaap, maar desalniettemin wel een heel gaaf toernooi. Op sommige momenten was het een beetje lijden in Leiden, maar voor het grootste deel waren het mooie tijden in Leiden.

De eerste ervaring met Trivium! (1)

We hebben wat nieuwe leden gevraagd om hun eerste maanden bij Trivium te beschrijven, om de zoveel tijd zetten we hier zo’n verslagje op. Nu aan de beurt Daan Spackler!

In de vijfde klas van de middelbare school kwam ik in aanmerking met debatteren. De middelbare school had een bescheiden debatclubje, waarbij ik me aanmeldde. Al snel merkte ik hoe geweldig ik het vond. Na een paar toernooien wist ik dan ook dat ik er een geweldige hobby bij had.

Na mijn slagen begon ik met mijn studie politicologie in Nijmegen. De eerste weken voelde ik me best alleen. Ik ben opgegroeid in een klein dorpje en woonde ineens in een grote stad. Tijdens de informatiemarkt tijdens de introweek zag ik ineens een bekend logo, het logo van Trivium. Ik kende het omdat ik eerder dat jaar deel had genomen aan het Triviumtoernooi. Ik raakte in gesprek met Jordi en hij nodigde me uit voor de eerste verenigingsavond van het jaar. Ik hoefde geen seconde na te denken en ging onmiddellijk op zijn aanbod in.

De eerste verenigingsavond liep ik de Refter in. Daar zaten de Trivianen, sommigen herkenbaar aan hun rode Triviumshirts. Ik ging erbij zitten en raakte in gesprek met Lydia en Barbara met wie ik meteen mijn enthousiasme kon delen. Barbara vroeg me of ik meteen mee wilde doen. Na even aarzelen durfde ik het wel aan.

Eenmaal boven werden de indeling en de stelling bekendgemaakt. Ik was eerste oppositie samen met Marijn. De stelling was een onderwerp waar ik veel vanaf wist en Marijn en ik hadden snel een goede case te pakken. Toen het mijn beurt was om te speechen, was ik bloednerveus, maar gaf een van mijn beste speeches die ik tot dan toe gegeven had. Daarbovenop wist Marijn nog een boel geweldige weerleggingen te geven en met succes: we werden eerste! Het debat erna won ik ook en mijn geluk kon niet op. Tijdens de borrel werd nog nabesproken en ik merkte dat deze vereniging als thuiskomen voelde.

Nu, een paar maanden later, weet ik dat lid worden van Trivium mijn beste keus van 2016 was. Het voelt geweldig om mijn passie weer te kunnen uitoefenen samen met geweldige mensen die me met open armen ontvangen.

Al met al kan ik zeggen dat Trivium een plekje in mijn hart veroverd heb en ik elke week weer uitkijk naar de dinsdagavond.

Volgende berichten