Slideshow

Spackler Paars, verslag Leiden Combi Daan Spackler

Twee maanden geleden won Daan Spackler samen met zijn vader het Leiden Combi Toernooi dat bedoeld is voor teams bestaande uit één debater en één niet-debater. Hieronder doet Daan verslag van die overwinning.

Het debatseizoen liep op zijn eind, maar er stond nog een heel bijzonder toernooi gepland, namelijk Leiden Combi. Op dit toernooi is het de bedoeling dat één van de twee teamleden ervaring heeft met debatteren en het voor de ander compleet nieuw is. De meeste debaters gaan daarom met een familielid en sommigen met een goede vriend.
Dit leek me een leuke gelegenheid om mijn vader eens te laten zien waar ik nou zo enthousiast over ben, dus op zaterdag 24 juni gingen we naar Leiden. Ik had mijn vader van te voren al wat verteld over Brits Parlementair debatteren en hij had zich ook erg goed ingelezen. (Zit de toewijding in de familie?) Op de dag zelf was er nog een korte workshop door Ybo, waarin alles nog een keer duidelijk werd gemaakt. De sfeer was erg goed en er waren nog twee Trivianen aanwezig, Simone en Jordi.
De eerste ronde werd aangekondigd. We waren Closing Government op de stelling “DK gelooft dat media niet zouden moeten berichten over het privéleven van politici”. We gingen lekker en alles kwam voorbij, van Rutte bij de Toppers tot Kok en Wiegel (we zijn tenslotte Spackler Paars). Ondanks dat we de resultaten niet heel belangrijk vonden op dit toernooi, waren we toch blij toen we een tweede pakten. De rondes erna werd er gedebatteerd over plastische chirurgie en antiterreurwetten. In ronde twee werden we ook weer tweede, maar de resultaten van ronde drie werden later pas aangekondigd op de finalelocatie. SpacklersEenmaal op de finalelocatie aangekomen, hoorden we dat we waren gebroken en dus in de finale stonden! De stelling was geweldig: Er is een pil op de markt die ervoor kan zorgen dat je nooit meer verliefd wordt, “DK slikt het pilletje”. We waren OO en mijn vader was helemaal in zijn element. Allerlei analyses over het geven en nemen in relaties en slippertjes bij de trap passeerden de revue, en in mijn speech nog wat over haren in doucheputjes.
De uitslag werd bekend gemaakt en we hadden de finale gewonnen! We waren super blij en bedankten de organisatie. Onderweg naar huis zei mijn vader dat hij nu wel begreep waarom ik debatteren zo ontzettend leuk vind. Hij heeft het erg goed gedaan en we hebben een geweldige dag gehad.

 

 

De eerste ervaring met Trivium! (2)

We hebben wat nieuwe leden gevraagd om hun eerste maanden bij Trivium te beschrijven, om de zoveel tijd zetten we hier zo’n verslagje op. Nu aan de beurt Gabriela Avadu en Marijn Mornout!

Eerste ervaringen Trivium Gabriela

Ik heb altijd al erg van discussiëren en debatteren gehouden, dus toen ik hoorde dat Trivium een kennismakingsavond zou houden, was ik meteen geïnteresseerd. Op deze avond werd ik gelijk een beetje in het diepen gegooid, ik moest namelijk al  voor een groep mensen gaan spreken. Dit was best spannend, maar ik werd zo op mijn gemak gesteld door iedereen dat het totaal niet eng bleek te zijn.

Ik ben nu sinds half september lid van Trivium en ik heb het ontzettend naar mijn zin. Elke dinsdag avond hebben we een debatavond. Op deze avonden leer ik ontzettend veel,  bijvoorbeeld mijn angst overwinnen om voor een groep te spreken,  je leert argumenteren en je leert om die  argumenten zoveel mogelijk uit te werken.  Verder is het ook gewoon heel gezellig, omdat ik nog niet zo heel lang bij Trivium zit is nog niet alles bekend voor mij, maar iedereen is altijd ontzettend behulpzaam geweest en ik wordt echt aangemoedigd en gecomplimenteerd als ik goed gesproken heb en groei in het debatteren.

Ik ben een keer met Trivium naar het Cicero-toernooi geweest. Dit was ook een hele leuke ervaring. Ik moest tegen andere verenigingen debatteren en proberen zoveel mogelijk rondes te winnen, dit wordt in teams van twee gedaan. Bij trivium debatteren we ook met zijn tweeën.  Er is dus altijd iemand met wie je samen je argumenten voorbereid.  Sinds het Cicero-toernooi waar ik naar toe ben geweest, vind ik het nog leuker om te groeien in het debatteren. Je leert namelijk spreken op een manier waar je je hele leven profijt van zult hebben. Ik heb bijvoorbeeld geleerd dat ik mijn argumenten moet uitwerken en mezelf 5 keer ‘de waarom vraag’ moet stellen om het argument zo te verdiepen. Ook heb ik meegemaakt dat ik een stelling moest verdedigen, waar ik persoonlijk misschien niet helemaal achter sta, maar zo leer je dingen vanuit verschillend perspectief zien en heb je achteraf misschien zo iets van ohja, er zijn nog best wel redenen te bedenken waar ik eerder nooit aan had gedacht.

De stellingen die we krijgen zijn vaak ook uitdagende stellingen, ze zetten je aan het denken en halen me soms uit je comfortzone en natuurlijk zijn het stellingen die leiden tot interessante, creatieve en uitdagende debatten. Lid zijn bij Trivium is een aanwinst voor mij en tot nu heb ik het erg naar mijn zin gehad en ik kijk er naar uit om misschien meer aan toernooien mee te doen en heel veel bij te leren van alle toffe leden.

Eerste ervaringen Trivium Marijn:

Mijn naam is Marijn, ik ben 20 jaar en studeer geschiedenis aan de Radboud Universiteit (derde jaar). Op de middelbare school was ik al erg geïnteresseerd in politiek, maatschappij en debat; een interesse die in mijn studententijd alleen maar is toegenomen. Het is uiteindelijk een medestudent geschiedenis – én Triviaan in hart en nieren – geweest die Trivium op mijn pad heeft gebracht.

Inmiddels ben ik al enkele maanden lid van de vereniging, en dat hoop ik ook nog wel even te blijven! Trivium is voor mij de ideale mix tussen amicaliteit en gezelligheid enerzijds, en het voeren van een serieus, inhoudelijk en goed debat anderzijds. Een ander mijns inziens heel positief punt is dat men er bij Trivium op gericht is elkaar te coachen en vooruit te helpen.

Verslagje Tilburg Women’s Open

Lydia doet verslag van haar deelname aan het toernooi Tilburg Women’s Open

In het laatste weekend van maart combineerden Ike en ik onze girlpower om samen mee te doen aan de allereerste Nederlandse Women’s Open, een debattoernooi met vrouwelijke deelnemers, organisatoren en juryleden.

Het symposium ‘Already Equal?’ op vrijdagavond dat Cicero ter voorbereiding op het toernooi had georganiseerd, hadden we overgeslagen, maar gelukkig kregen we alsnog een lesje seksisme in de trein. We ontdekten dat het dragen van hoge hakken en het lezen van een boek nog steeds een combinatie is die simpelweg niet samengaat in de hoofden van sommige treinreizigers.

Oorspronkelijk was het ons plan om deze stereotypes van vrouwelijke oppervlakkigheid tot in het extreme uit te buiten, door elke ronde een nieuwe, matchende outfit te verschijnen (inclusief ander haar en make-up) – en dan, wanneer iedereen ons had aangezien voor novice-spreker zonder besef van het gebrek aan kledingstijl in debatland, het voordeel te genieten van een verassingsaanval. Onze tegenstanders helemaal kapot maken zonder dat ze het hadden zien aankomen, dat was het plan. Alles stond in teken van dit plan, ook onze teamnaam: Underprepped and Overdressed.

Onze tegenstanders en juryleden tijdens het eerste debat waren echter niet zo onder de indruk van die strategie. Tijdens het eerste debat, waarin we verdedigden dat persoonlijke kritiek en spot gericht op Melania en Ivanka Trump onrechtvaardig, ineffectief en seksistisch is, pakten we een derde plek. Gelukkig revancheerden we ons met een eerste plek in een debat over Hamsterdams, gebieden waar het gebruiken, produceren en verkopen van drugs gelegaliseerd wordt. In de derde ronde bleek het moeilijker dan we dachten om te verdedigen dat je je kind het beste kunt opvoeden samen met je romantische partner. In plaats daarvan won het alternatief van de propositie: samen opvoeden met iemand aan wie je via internet gekoppeld bent gebaseerd op vergelijkbare normen, waarden en opvoedingsidealen. Een teleurstellende vierde plek voor ons. Uit het laatste debat van de dag bleek gelukkig weer dat de hoop nog niet verloren was: in een strijd om de (im)moraliteit van geld verdienen kwamen we als echte Nijmeegse communisten als winnaars uit de bus.

Zo wisselvallig als de resultaten van onze debatten, zo consistent de jury die ons steeds weer beoordeelde. Vier. Rondes. Achter. Elkaar. Gigi.

Dag twee bestond uit gesloten rondes, dus ongeacht de uitslag konden we de winnaarsroes van gisterenavond blijven koesteren. Ronde vijf was een debat over tijgerscholing, oftewel het hele leven van een kind in het teken zetten van academische prestaties, zodat het kan presteren op het toppen van zijn/haar kunnen. In de laatste ronde kregen we eindelijk een vers jurylid, aan wie we mochten uitleggen dat het onverstandig en immoreel is om bij voorbaat alle terroristen toegang tot een vredesonderhandelingstafel te ontzeggen.

Tussen de debatten door bleek dat er toch mannen op het toernooi waren, maar dan in de keuken. De couscous en versgebakken wafels smaakten (na even oefenen met bakken) heerlijk! Wachten op de aankondiging van de break is bovendien veel minder spannend wanneer je buiten van het zonnetje zit te genieten. Gebaseerd op de kamer-indeling in de laatste twee rondes hadden we verwacht om na de break lekker naar huis te kunnen, maar tot onze verrassing stonden we in de finale! Als tweede propositie vonden we dat Jesse Klaver best tof is en dat links-populisme een mooie aanwinst is voor politiek in Europa. Bij Bonaparte vonden ze dat niet radicaal genoeg: een beter idee was een anarchistische linkse samenleving zonder parlementair stelsel. Creatief, maar uiteindelijk ging de eerste propositie er vandoor met de winst. Misschien was ons gelukt om te winnen als we ons beter hadden voorbereid… aan de gezelligheid heeft het in ieder geval niet gelegen!

In het laatste weekend van maart combineerden Ike en ik onze girlpower om samen mee te doen aan de allereerste Nederlandse Women’s Open, een debattoernooi met vrouwelijke deelnemers, organisatoren en juryleden.

Het symposium ‘Already Equal?’ op vrijdagavond dat Cicero ter voorbereiding op het toernooi had georganiseerd, hadden we overgeslagen, maar gelukkig kregen we alsnog een lesje seksisme in de trein. We ontdekten dat het dragen van hoge hakken en het lezen van een boek nog steeds een combinatie is die simpelweg niet samengaat in de hoofden van sommige treinreizigers.

Oorspronkelijk was het ons plan om deze stereotypes van vrouwelijke oppervlakkigheid tot in het extreme uit te buiten, door elke ronde een nieuwe, matchende outfit te verschijnen (inclusief ander haar en make-up) – en dan, wanneer iedereen ons had aangezien voor novice-spreker zonder besef van het gebrek aan kledingstijl in debatland, het voordeel te genieten van een verassingsaanval. Onze tegenstanders helemaal kapot maken zonder dat ze het hadden zien aankomen, dat was het plan. Alles stond in teken van dit plan, ook onze teamnaam: Underprepped and Overdressed.

Onze tegenstanders en juryleden tijdens het eerste debat waren echter niet zo onder de indruk van die strategie. Tijdens het eerste debat, waarin we verdedigden dat persoonlijke kritiek en spot gericht op Melania en Ivanka Trump onrechtvaardig, ineffectief en seksistisch is, pakten we een derde plek. Gelukkig revancheerden we ons met een eerste plek in een debat over Hamsterdams, gebieden waar het gebruiken, produceren en verkopen van drugs gelegaliseerd wordt. In de derde ronde bleek het moeilijker dan we dachten om te verdedigen dat je je kind het beste kunt opvoeden samen met je romantische partner. In plaats daarvan won het alternatief van de propositie: samen opvoeden met iemand aan wie je via internet gekoppeld bent gebaseerd op vergelijkbare normen, waarden en opvoedingsidealen. Een teleurstellende vierde plek voor ons. Uit het laatste debat van de dag bleek gelukkig weer dat de hoop nog niet verloren was: in een strijd om de (im)moraliteit van geld verdienen kwamen we als echte Nijmeegse communisten als winnaars uit de bus.

Zo wisselvallig als de resultaten van onze debatten, zo consistent de jury die ons steeds weer beoordeelde. Vier. Rondes. Achter. Elkaar. Gigi.

Dag twee bestond uit gesloten rondes, dus ongeacht de uitslag konden we de winnaarsroes van gisterenavond blijven koesteren. Ronde vijf was een debat over tijgerscholing, oftewel het hele leven van een kind in het teken zetten van academische prestaties, zodat het kan presteren op het toppen van zijn/haar kunnen. In de laatste ronde kregen we eindelijk een vers jurylid, aan wie we mochten uitleggen dat het onverstandig en immoreel is om bij voorbaat alle terroristen toegang tot een vredesonderhandelingstafel te ontzeggen.

Tussen de debatten door bleek dat er toch mannen op het toernooi waren, maar dan in de keuken. De couscous en versgebakken wafels smaakten (na even oefenen met bakken) heerlijk! Wachten op de aankondiging van de break is bovendien veel minder spannend wanneer je buiten van het zonnetje zit te genieten. Gebaseerd op de kamer-indeling in de laatste twee rondes hadden we verwacht om na de break lekker naar huis te kunnen, maar tot onze verrassing stonden we in de finale! Als tweede propositie vonden we dat Jesse Klaver best tof is en dat links-populisme een mooie aanwinst is voor politiek in Europa. Bij Bonaparte vonden ze dat niet radicaal genoeg: een beter idee was een anarchistische linkse samenleving zonder parlementair stelsel. Creatief, maar uiteindelijk ging de eerste propositie er vandoor met de winst. Misschien was ons gelukt om te winnen als we ons beter hadden voorbereid… aan de gezelligheid heeft het in ieder geval niet gelegen!

TWO

Verslag Leiden Open: Lijden in Leiden

Daan doet verslag van Triviums bezoek aan Leiden Open:

Er waren nog niet genoeg toernooien in februari, dus nu stond Leiden Open op de planning. Vrijdagavond zat ik in de trein met Ike, met wie ik een team zou vormen en een hyperactieve Lydia die net een donut op had. We zouden crashen bij Jeroen Ginjaar in Leiden zodat we de volgende dag niet belachelijk vroeg op zouden moeten. Eenmaal aangekomen, gingen we naar de registratie waar ook een pre-party was. Ike en ik hadden als plan om hooguit een paar biertjes te drinken, zodat we de volgende dag fris en uitgeslapen op zouden kunnen. Dat liep echter een beetje anders… Na een paar bier, kwamen we een superblije Roel Becker tegen, die het een goed plan vond om shakers te bestellen om vervolgens lekker te gaan shotten. Ergens bij de acht ben ik de tel kwijt geraakt, maar het was een gezellige avond. Tip voor wie dit leest: shots met kaneel zijn verschrikkelijk.

De volgende dag was het niet heel leuk om uit bed te moeten komen. Ik had een piepklein katertje en Ike een iets groter katertje. De drie uur slaap maakte het ons niet veel makkelijker. Met een flinke fles perensap kwamen we aan op de locatie. Toen ons werd gevraagd waarom we er zo slecht uit zagen, zeiden we: “It’s all Roel Beckers fault!” We besloten dat als teamnaam op te geven.

Nog geen week eerder hadden we een cursus gekregen van Danique van Koppenhagen. Nu bleek zij in ronde één gelijk een van onze tegenstanders te zijn. Feest. We konden gelukkig aardig stand houden en werden toch nog derde. De rondes erop kwamen we er steeds beter in, we pakten drie rondes achter elkaar een tweede plek, waardoor we niet mochten klagen over onze punten. Zelfs bij stellingen over Israël, waar Ike en ik niets van weten, konden we nog degelijke speeches geven. Helaas bewaarde het CA-team de stelling over internationale betrekkingen tot ronde vijf, die pas om half negen ’s avonds begon. Ike wist me nog redelijk door mijn speech heen te slepen met heel veel aantekeningen, aangezien ik zelf ongeveer geestdood was op dat moment. Uiteindelijk wist ik toch ruim een halve punt gemiddeld boven mijn target te spreken, dus ik was niet ontevreden. Ons andere belangrijke target was elkaar nog aardig vinden na het toernooi en ook dat is gelukt.

Het was geen makkelijk toernooi: lastige tegenstanders, uitdagende stellingen en weinig slaap, maar desalniettemin wel een heel gaaf toernooi. Op sommige momenten was het een beetje lijden in Leiden, maar voor het grootste deel waren het mooie tijden in Leiden.

Verslag Manchester IV: Daanchesthier

Daan en Thierry namen deel aan het toernooi: Manchester IV 2017 en brengen verslag uit over de ervaringen die ze daar hebben opgedaan.

 

Het was een koude dag in Havana aan de Waal. De trein zou zich spoedig naar het zuiden van Nederland begeven. Twee heren waagden zich aan de reis naar het Verenigd Koninkrijk om hun retorische krachten te meten aan die van de Engelsen. Onze reis naar Manchester was begonnen!

Die dag vlogen we vanaf Eindhoven Airport, waar we ruim van tevoren incheckten. De twee en een half uur werden volgemaakt met spelletjes en heel veel lol omdat we een Toblerone hadden gekocht voor onze host. De gedachte erachter: door de Brexit worden Toblerones kleiner in Groot-Brittannië, dus zou de host kunnen genieten van een volwaardige Toblerone.

Na een super-de-luxe Ryanair-vlucht, kwamen we aan in het regenachtige Manchester. Daar kwamen we erachter dat we niet de enige Nederlanders waren, want ook een groep lotgenoten uit Amsterdam bleek mee te doen. Dat was erg relaxed voor ons, aangezien we geen idee hadden hoe we van Manchester Airport naar onze locatie zouden moeten komen. De Amsterdammers wisten dit wel en zo kwamen we veilig en wel aan bij de registratie. De Manchester IV was nu echt begonnen.

Na een lekkere maaltijd begaven wij ons naar onze crash. Deze crash is de reden dat Ryanair luxueus was, want deze crash dwong ons om onze standaarden drastisch te verlagen. Details over de chemische lucht die daar hing zullen we jullie verder besparen. We sliepen op de bank in de keuken en op de grond lag een groep Duitsers op hun matjes. De keuken was voller dan de UB tijdens tentamenweken. Desalniettemin hebben we prima geslapen.

De volgende ochtend ging de wekker om zeven uur en het was tijd om ons te begeven naar de toernooilocatie. Na een potje chillen bij de Lidl konden we aan de eerste ronde beginnen. We waren blij toen we zagen dat we opening government waren, een van onze favoriete plekken. De stelling: in overcrowded prison systems, THW release offenders of minor crimes. Daan legde uit hoe de veiligheid niet gewaarborgd kan worden in dergelijke gevangenissen en Thierry gaf veel extra impact. Niet zonder succes: we pakten een solide tweede plek. Strijdend als leeuwen vochten we ons de dag door. De kwaliteit van onze voorbereiding varieerde van duidelijke teamlijnen tot een muntje opgooien wie de extensie zou geven. De successen varieerden ook, maar het bleef toch leuk om Engelsen te verslaan in hun moedertaal. Helaas zaten er geen breaks in voor ons. Voor onze Amsterdamse vrienden wel! Ze stonden in de finale voor Engels als tweede taal, die ze (onterecht) verloren.

Die avond daarentegen, shineden we als geen ander op de plek waar Trivianen altijd uitblinken: de social. De pints waren niet te versmaden. Leidenaren voegden zich bij het gezelschap en het werd een leuke avond. Flink wat injokes en een hoger alcoholpromillage in ons bloed rijker, begaven wij ons terug naar het chemische laboratorium, waar we onze laatste nacht in Manchester doorbrachten.

De terugreis met de Amsterdammers was zo gezellig dat we in mum van tijd weer thuis waren. Het was een supertof weekend, maar we waren wel blij dat we weer een bed hadden.

 

-Thierry en Daan

Volgende berichten